Kapitał chiński podnosi ceny gruntów przemysłowych EWG o 20–30% w Chonburi i Rayong

Wartości gruntów przemysłowych na Wschodnim Korytarzu Ekonomicznym — pasie obejmującym Chonburi, Rayong i Chachoengsao — wzrosły w ciągu ostatniego roku o 2030%, głównie dzięki wyścigowi chińskich producentów o zamknięcie fabryk. Chonburi obecnie osiąga najwyższą średnią cenę spośród trzech prowincji, około 9.5 milionów bahtów za rai, a Rayong tuż za nim, wynoszący około 7.5 milionów bahtów.

Skala chińskiego kapitału stojąca za tym krokiem jest godna uwagi: udział w inwestycjach w tajskie strefy przemysłowe wzrósł z około 6% w 2019 do ponad 17% na początku 2026 roku, ustępując jedynie Japonii. Te pieniądze gonią za ziemią zarówno w formalnie wyznaczonych strefach przemysłowych, jak i na prywatnych działkach poza nimi, czasem strukturyzowanych poprzez lokalne ustalenia nominacyjne, aby obejść zagraniczne ograniczenia własności ziemi.

Nigdzie ta zmiana nie jest bardziej widoczna niż w dzielnicy Pluak Daeng w Rayong, którą lokalne media zaczęły nazywać "Małym Guangzhou" — przydrożne działki tam obecnie mają przynosić co najmniej 40 milionów bahtów za rai. Władze prowincjonalne podobno rozważają zaostrzenie kontroli nad sposobem wykorzystania takich gruntów, co wskazuje, że tempo zakupu wyprzedziło istniejące przepisy planistyczne.

Silny popyt niesie ze sobą własne ryzyka. Pustoty na terenie przemysłowych EEC spadły już do około 6.2%, pozostawiając niewiele luzu, jeśli obecne tempo inwestycji się utrzyma, podczas gdy rośnie kontrola nad tzw. projektami "zero-dolarowymi" — operacjami, które importują własną chińską siłę roboczą i łańcuchy dostaw, generując stosunkowo niewielki biznes dla pobliskich tajskich firm. Innymi słowy, boom na ziemię w korytarzu przyciąga teraz tyle samo uwagi regulacyjnej, co kapitału inwestycyjnego.